Krupnik na kaszy jęczmiennej z włoszczyzną

Jak to zrobić

1. 1

   3 min

   Kaszę wsyp na sitko i płucz zimną wodą, aż woda przestanie być mętna. To jedna minuta pracy, która decyduje o tym, czy krupnik będzie zupą, czy kleikiem.

2. 2

   10 min

   Obierz warzywa: marchew, pietruszkę i seler pokrój w drobną kostkę, ziemniaki w kostkę półtora centymetra.

3. 3

   28 min

   Zalej marchew, pietruszkę i seler dwoma i pół litra zimnej wody, wrzuć kostki i zagotuj. Wsyp opłukaną kaszę, zamieszaj i gotuj pod uchyloną pokrywką na małym ogniu 25 minut, mieszając co kilka minut — kasza osiada i przywiera do dna.

4. 4

   17 min

   Dodaj ziemniaki i gotuj jeszcze 15 minut, aż i one, i kasza będą miękkie: ziarno kaszy ma być pulchne i dać się rozgnieść na podniebieniu, a widelec ma wchodzić w ziemniaka bez oporu.

5. 5

   2 min

   Spróbuj, dopraw solą i pieprzem, posyp natką na talerzu.

   Co zrobić z resztkami — sekcja Przechowywanie i odgrzewanie poniżej.

Czym to zastąpić

• kostka rosołowa → przyprawa warzywna

  Zamiast kostek — sypka przyprawa warzywna; smak wychodzi bardziej warzywny i mniej słony. Dosypuj po trochu i próbuj, bo różne mieszanki solą zupełnie inaczej, a resztę soli dodaj dopiero na końcu.

Więcej albo mniej porcji

Ilości przeliczysz w zakresie od 3 do 8 porcji.

• Kasza nie skaluje się liniowo z wodą: przy 8 porcjach weź 150 g kaszy na 3,5 litra, bo pęcznieje ona ponad trzykrotnie i łatwo zamienić zupę w gęstą potrawkę.
• Kostki rosołowe skalują się skokowo — jedna na półtora litra wywaru.
• Czas gotowania kaszy (25 minut) jest stały niezależnie od ilości; przy większym garnku wydłuża się tylko czas zagotowania wody.

Skąd wiemy, że to bezpieczne

Zalecenia bezpieczeństwa, na których opiera się ten przepis, pochodzą z: Postępowanie z resztkami ugotowanych potraw (Food Standards Agency).

Alergeny

W podstawowej wersji: gluten, seler

Mogą dołożyć alergeny spoza tej listy: kostka rosołowa, chleb — to produkty złożone, a ich skład różni się między producentami. Przeczytaj etykietę opakowania, którego używasz.

Ta lista wynika ze składników wypisanych w przepisie, a nie ze składu Twoich produktów. Nie traktuj jej jako potwierdzenia, że dania nie ma w sobie danego alergenu — przy alergii i celiakii decyduje etykieta, nie przepis, a receptura nie jest gwarancją braku śladowych ilości alergenu.