Zupa kalafiorowa z ziemniakami i koperkiem

Jak to zrobić

1. 1

   14 min

   Kalafior podziel na małe różyczki, wielkości kęsa — duże rozgotują się z wierzchu, zanim zmiękną w środku. Ziemniaki obierz i pokrój w kostkę około półtora centymetra, marchew w półplasterki, cebulę posiekaj.

2. 2

   6 min

   W garnku rozpuść masło i podduś na nim cebulę z marchewką, około pięciu minut, aż cebula się zeszkli.

3. 3

   15 min

   Wlej półtora litra wody, wkrusz kostkę, dodaj liście laurowe i ziele angielskie i zagotuj. Wrzuć ziemniaki i gotuj pod uchyloną pokrywką 10 minut.

4. 4

   12 min

   Dopiero teraz dorzuć kalafior i gotuj jeszcze 10–12 minut, aż różyczki będą miękkie, ale całe — nóż ma wchodzić w łodyżkę bez oporu. Kalafior wrzucony razem z ziemniakami rozpada się, zanim ziemniaki dojdą. Mrożone różyczki wrzuć prosto z zamrażarki na ostatnie 7–8 minut.

5. 5

   5 min

   Zdejmij garnek z ognia i wyjmij liście laurowe. Do miseczki ze śmietaną wlej dwie chochle gorącej zupy, mieszając, i dopiero tę mieszankę wlej do garnka — zupy ze śmietaną już nie gotuj, bo się zważy. Dopraw solą i pieprzem, wsyp koperek.

6. 6

   3 min

   Zupę, która zostanie, rozłóż w płaskim naczyniu, schłodź i wstaw do lodówki w ciągu dwóch godzin, zjedz w ciągu 48 godzin i odgrzej tylko jeden raz — na małym ogniu, mieszając, aż będzie parująco gorąca w całej objętości.

Więcej albo mniej porcji

Ilości przeliczysz w zakresie od 2 do 8 porcji.

• Kalafior dodawaj zawsze po ziemniakach, niezależnie od wielkości garnka — przy ośmiu porcjach ziemniaki potrzebują nawet 12–15 minut przewagi.
• Śmietanę skaluj razem z wodą.

Skąd wiemy, że to bezpieczne

Zalecenia bezpieczeństwa, na których opiera się ten przepis, pochodzą z: Postępowanie z resztkami ugotowanych potraw (Food Standards Agency).

Alergeny

W podstawowej wersji: gluten, mleko, seler

Mogą dołożyć alergeny spoza tej listy: kostka rosołowa — to produkty złożone, a ich skład różni się między producentami. Przeczytaj etykietę opakowania, którego używasz.

Ta lista wynika ze składników wypisanych w przepisie, a nie ze składu Twoich produktów. Nie traktuj jej jako potwierdzenia, że dania nie ma w sobie danego alergenu — przy alergii i celiakii decyduje etykieta, nie przepis, a receptura nie jest gwarancją braku śladowych ilości alergenu.