Makaron z duszoną kapustą i boczkiem

Jak to zrobić

1. 1

   10 min

   Poszatkuj kapustę w cienkie paski, cebulę potnij w pióra, boczek w kostkę, a pieczarki — jeśli ich używasz — w plasterki. Nastaw duży garnek osolonej wody na makaron.

2. 2

   7 min

   Wrzuć boczek na zimną, suchą patelnię i włącz średni ogień. Tłuszcz ma się wytopić powoli — na rozgrzanej patelni kostki przypalą się z wierzchu, zanim oddadzą tłuszcz. Smaż, aż będą złote.

3. 3

   6 min

   Wyłów boczek na talerz. Na wytopionym tłuszczu usmaż pieczarki, jeśli ich używasz, aż odparują i się zezłocą, potem dorzuć cebulę i smaż do miękkości. Dolej łyżkę oleju, jeśli tłuszczu jest za mało.

4. 4

   15 min

   Dokładaj kapustę partiami — nie zmieści się na raz. Każdą porcję lekko posól i mieszaj, aż opadnie i zrobi miejsce na następną. Wsyp zgnieciony kminek, przykryj i duś na małym ogniu, aż paski będą miękkie, ale jeszcze się nie rozpadają. Kapusta powinna puścić dość soku; jeśli przywiera, dolej pół szklanki wody.

5. 5

   10 min

   Ugotuj makaron według opakowania i odcedź, zachowując pół szklanki wody z gotowania. Połącz go z kapustą na patelni, wróć boczek, dopraw pieprzem i dosól do smaku. Jeśli danie wyszło suche, rozluźnij je wodą z gotowania.

6. 6

   2 min

   Co zrobić z resztkami — sekcja Przechowywanie i odgrzewanie poniżej.

Więcej albo mniej porcji

Ilości przeliczysz w zakresie od 2 do 6 porcji.

• Kapusta skaluje się objętością, nie wagą: przy sześciu porcjach surowa góra nie zmieści się nawet partiami na zwykłej patelni — potrzebny jest szeroki garnek.
• Woda na makaron skaluje się z makaronem, nie z liczbą porcji: co najmniej litr na każde sto gramów suchego makaronu.

Skąd wiemy, że to bezpieczne

Zalecenia bezpieczeństwa, na których opiera się ten przepis, pochodzą z: Postępowanie z resztkami ugotowanych potraw (Food Standards Agency).

Alergeny

W podstawowej wersji: gluten

Mogą dołożyć alergeny spoza tej listy: makaron świderki, boczek wędzony — to produkty złożone, a ich skład różni się między producentami. Przeczytaj etykietę opakowania, którego używasz.

Ta lista wynika ze składników wypisanych w przepisie, a nie ze składu Twoich produktów. Nie traktuj jej jako potwierdzenia, że dania nie ma w sobie danego alergenu — przy alergii i celiakii decyduje etykieta, nie przepis, a receptura nie jest gwarancją braku śladowych ilości alergenu.